O sztuce, głodzie i jedzeniu – DKK Skorosze
Na ostatnim przedwakacyjnym spotkaniu DKK Skorosze rozmowa toczyła się wokół książki poetki, pisarki i krytyczki literackiej Agnieszki Wolny-Hamkało pt. „Moja córka komunistka”.

Powieść, zdecydowanie nietuzinkowa, przedstawia etapy dojrzewania głównej bohaterki w czasach transformacji ustrojowej. W kolejnych rozdziałach przyglądamy się urywkom z życia Anny od jej dzieciństwa do osiągnięcia przez nią wieku balzakowskiego. Śledzimy jej dorastanie w domu rodzinnym, na wsi u dziadków, w grupie punkowej, potem w sztucznej awangardzie, na studiach. Annę poznajemy za pomocą metody behawioralnej, tzn. obserwując jej zachowanie w różnych grupach społecznych, związkach z kolejnymi mężczyznami i z synem.
Książka wręcz naszpikowana jest wieloma przerysowanymi, opisanymi nieraz w konwencji naturalistycznej doświadczeniami i przeżyciami Anny, która naukowo zajmuje się antropologią jedzenia. I właśnie ten ciągły głód i zaspokajanie go możemy odczytywać zarówno dosłownie (Anna lubi jeść) jak i metaforycznie jako nienasycenie życiem, potrzebę doznawania ciągłych wrażeń.
Drugim i równie ważnym bohaterem powieści jest środowisko elit artystycznych, naukowych i dziennikarskich Wrocławia, na którym Agnieszka Wolny-Hamkało nie pozostawia suchej nitki. Pisarka kpi z przedstawicieli tych grup, uwypuklając cechujący ich kabotynizm i snobizm. Do pastwienia się nad nimi umiejętnie wykorzystuje cały arsenał narzędzi oferowanych przez groteskę, parodię i satyrę.

Zapraszamy do galerii zdjęć